1397-6-30     2018-9-21     بروز شده در: 1397/6/13 - 18:15:32      ENGLISH  
پربازدیدها
پربحث ها


به فیسبوک ما بپیوندید.


ما را در تویتر دنبال کنید.


مشترک کانال تلگرامـ ما شوید.


خواندنی ها
مرگ و ماندن؛ روایت مسافری بازگشته از شهر آشوب

10 حقیقتی که اعتماد شما را به سازمان سیا از بین میبرد

از زندگی‌هـالیوودی تا معنویت اسلـامـ

هشدار قرآنی امامـ علی(علیه السلـام) درباره خلف وعده مسئولـان به مردمـ

در سایه سار قلمـ

ماجرای کشوری که یک شبه گدا شد / سرگذشتی که باید از آن درس گرفت

یک افغانستانی در قزاقستان ۵۸ هزار دالر پیداشده را به صاحبش بازگرداند

تعداد حملـات تروریستی در افغانستان و دنیا چقدر است؟

گل حیدر، یا زینب...

گمانه‌زنی‌ها درباره خروج سفیر امریکا از هتل «اینترکانتیننتال» پیش از حمله مهاجمان انتحاری

کف زدن حامد کرزی برای رئیس رژیمـ کودک کُش و اشغالگر قدس

تصمیمـ ترامپ یعنی پایان کار اسرائیل/ در صورت حمله اسرائیل در دفاع از سوریه تردید نمی‌کنیمـ

درباره صله رحمـ بیشتر بدانید

مردی که دنیا را نجات نداد

پشیمانمـ، زندگی امـ را تباه کردمـ

آرشیو خواندنی ها


مقالـات
زمزمه‌های سیاسی حذف دالر از مبادلـات جهانی

احمد شاه مسعود، پاسدار زبان فارسی در آشفتگی‌هـای افغانستان

راهبردهای ناکامـ، جنرال‌های ناتوان

تعصب ورزی کنش غیر عقلـائی جامعه دینی

جنگ افغانستان تمامـ نمی شود؟!

دنیای رقابتی رسانه‌هـا

خرید اس -400؛ دروازه‌ایی برای تقابل نزدیک ترکیه با غرب

انتخابات؛ از صندوق‌های خالی تا رأی‌های خیالی

متهمـ شدن ائتلـاف سعودی به جنایت جنگی در یمن

مصالحه‌ای که صلح نیاورد

​نگرانی‌هـا از بروز تقلب در انتخابات پارلمانی افغانستان

زن مسلمان و آزادی به سبک غربی

ثبت نامـ رأی‌دهندگان و تقلب‌های توجیه‌پذیر!

آیا اتحاد سه‌گانه ایران، ترکیه و پاکستان در حال تولد است؟

سازمان ملل و جنایت بر ضد مسلمانان روهینگیایی

آرشیو مقالـات


مصاحبه ها
بحران استعفاها در پرتو برنامه واشنگتن برای صلح کابل با طالبان

برخی خارجی‌هـا به دنبال تأمین منافع خود در افغانستان هستند

«ائتلـاف بزرگ ملی افغانستان» بدنبال چیست؟

تحلیلگران: تغییر حکومت در پاکستان تاثیری در بهبود اوضاع افغانستان ندارد/ عمران خان: می‌خواهمـ با افغانستان روابط خوب داشته باشیمـ

محقق: طالبان حکمتیار را قبول ندارد/ائتلـاف نجات تحت حمایت ترکیه نیست/ شکست امریکا در افغانستان مشهود است

تاریخ نشر:
1395/2/28 - 11:52:54
تعداد بازدید: 409
با دوستان خود به اشتراک بگذارید

چرا گفتگوهای چهارجانبه صلح نتیجه نمی‌دهد؟
چرا گفتگوهای چهارجانبه صلح نتیجه نمی‌دهد؟

افغانستان با این امید که با توجه به پتانسیل‌های موجود، طالبان بار دیگر به پای میز مذاکره بیاید، گروهی چهارجانبه با اشتراک پاکستان، چین و امریکا ترتیب داد. نشست‌های گروه چهارجانبه آغاز شد، اما پس از برگزاری چهار دوره، نتیجه‌ای از آن حاصل نشد. اما چرا؟

با اعلـامـ مرگ (ملـا محمد عمر)، رهبر گروه طالبان، گفتگوهایی که پس از رایزنی‌های بسیار میان دولت افغانستان و نمایندگان طالبان، بر سر صلح آغاز شده بود، به یکباره پایان یافت. طالبان خود را از میز مذاکره عقب کشید و افغانستان را در برابر آینده‌ای مبهمـ و نامطمئن قرار داد. پس ناکامی گفتگوهای دولت افغانستان و طالبان بر سر صلح، حکومت وحدت ملی با مشوره امریکا و پاکستان ترتیبات جدیدی را سازماندهی کرد تا بتواند با استفاده از آن راهی به سوی صلح پیدا کند. افغانستان با این امید که با توجه به پتانسیل‌های موجود، طالبان بار دیگر به پای میز مذاکره بیاید، گروهی چهارجانبه با اشتراک پاکستان، چین و امریکا ترتیب داد. نشست‌های گروه چهارجانبه آغاز شد، اما پس از برگزاری چهار دوره، نتیجه‌ای از آن حاصل نشد. اما چرا؟ در ادامه به دلـایل ناکامی تلـاش‌های گروه چهارجانبه برای صلح پرداخته می‌شود.

۱. امریکا تمایلی برای ایجاد صلح در منطقه ندارد. دولت ایالـات متحده امریکا در سال ۲۰۰۱ و در پی حمله تروریستی گروه القاعده به ساختمان مرکز تجارت جهانی در نیویورک، به افغانستان لشکرکشی نظامی کرد. این کشور با هدف نابودی تروریسمـ و با همراهی سازمان ناتو و چند کشور دیگر همسو با خود، به امارات اسلـامی طالبان اعلـامـ جنگ داد. امریکا و متحدانش در طی چند ماه کنترول افغانستان را از دست طالبان خارج کردند و خود حکومتی جدید برای افغانستان سامان دادند. با این حال جنگی که امریکا در سال ۲۰۰۱ در افغانستان برای نابودی تروریسمـ آغاز کرد و برای این کشور حدود ۱ تریلیون دالر هزینه داشت، همچنان نیز ادامه دارد. روشن است که امریکا همـ توان نظامی و همـ توان استخباراتی نابودی کامل تروریسمـ در منطقه را داشت و دارد. همچنین این کشور به خوبی می‌داند که ریشه اصلی تروریسمـ در پاکستان است. اما چرا تروریسمـ در منطقه هر روز قوی‌تـر از دیروز می‌شود؟ مشخص است که امریکا در پی نابودی کامل تروریسمـ در منطقه نیست. این کشور طالبان و القاعده را ضعیف کرد، اما نابود نکرد. امریکا تمایلی برای برقراری صلح در منطقه ندارد. منافع ملی این کشور در بحرانی بودن این منطقه است، تا با توجه به این شرایط مرزهای شرقی ایران و جنوبی روسیه را ناامن کند.

۲. نفع پاکستان در ادامه وضعیت بحرانی در افغانستان است. کشور پاکستان که همسایه جنوبی افغانستان می‌باشد در قدمـ اول به دنبال روی کار آمدن دولتی زیرنظر خود در افغانستان است و در قدمـ دومـ به دنبال جدایی میان افغانستان و هند به عنوان بزرگترین دشمن خود. به همین جهت سیاست دولت پاکستان در دهه‌های اخیر بر حمایت و تقویت از گروه‌های تروریستی در افغانستان بوده است. پاکستان یکی از اولین دولت‌هایی بود که حکومت امارات اسلـامی طالبان را در افغانستان به رسمیت شناخت. این کشور که همراه با عربستان سعودی از بزرگترین حامیان و مروجان افراط گرایی در جهان می‌باشد، روابط بسیار نزدیکی با طالبان دارد، تا جایی که مقامات طالبان در شهرهای پاکستان زندگی می‌کنند و در شفاخانه‌های این کشور تداوی می‌شوند و با تجهیزات پاکستانی عملیات‌های تروریستی خود را در افغانستان طراحی می‌کنند.

پاکستان نتنها سودی از صلح در افغانستان نمی‌برد که نفع این کشور در بحرانی بودن شرایط افغانستان است. یک افغانستان درگیر بحران توانایی رویارویی با پاکستان را ندارد و نمی‌تواند از منافع ملی خود در برابر این کشور دفاع کند. یک افغانستان بحرانی دستش به سوی پاکستان دراز است و برای صلح به دنبال این کشور می‌دود.

۳. چین در مذاکرات صلح به دنبال منافع خود است. شرایط چین به عنوان یکی از اعضای گروه چهارجانبه با امریکا و پاکستان متفاوت است. این کشور در زمان حکومت طالبان بر افغانستان با آن‌ها روابط بعضاً خوبی داشت. برای چین تنها منافع خود که بر محوریت اقتصاد می‌چرخد مهمـ است. جنگ و صلح دغدغه چین در افغانستان نیست. برای چین تنها تأمین امنیت پروژه‌های خود در افغانستان اهمیت دارد، حال چه این امنیت از سوی طالبان تأمین شود، چه از سوی دولت افغانستان. این کشور در مذاکرات صلح تنها به دنبال منافع خود است. منافعی که همیشه توسط قوی‌ترین بازیگر عرصه افغانستان تأمین می‌شود، حال مهمـ نیست این بازیگر امارات اسلـامی باشد یا حکومت وحدت ملی.

۴. بخش‌هایی از دولت افغانستان نگاه متفاوتی به طالبان دارند. دولت افغانستان خود اما در پارادوکسی غیرقابل حل گیرمانده است. طالبان در نزد بعضی از سیاستمداران و مقامات کشور نه گروهی تروریستی که یک حزب باسابقه جهادی خوانده می‌شوند. چنانچه فاروق اعظمـ چند هفته پیش در سخنانی در ارگ ریاست جمهوری و در حضور مقامات عالیرتبه کشور گفته بود که شورشگری طالبان بیشتر به دلیل محرومیت آن‌ها می‌باشد. فاروق اعظمـ در واقع گروه طالبان را همانند سطح جنبش روشنایی می‌داند که این روزها در پی محرومیت خود از پروژه‌های توسعه‌ای فریاد اعتراض سر داده‌اند. گرچه این اظهارات با واکنش رئیس جمهور روبرو شد اما به خوبی نشان می‌دهد که بخش‌هایی از مقامات و بزرگان افغانستان طالبان را یک گروه تروریستی نمی‌دانند. بلکه آن‌ها را برادرانی می‌دانند که از وضعیت خود ناراضی می‌باشند.







*
*

*



نیز بخوانید

زمزمه‌های سیاسی حذف دالر از مبادلـات جهانی


احمد شاه مسعود، پاسدار زبان فارسی در آشفتگی‌هـای افغانستان


راهبردهای ناکامـ، جنرال‌های ناتوان


تعصب ورزی کنش غیر عقلـائی جامعه دینی


جنگ افغانستان تمامـ نمی شود؟!


دنیای رقابتی رسانه‌هـا


خرید اس -400؛ دروازه‌ایی برای تقابل نزدیک ترکیه با غرب


انتخابات؛ از صندوق‌های خالی تا رأی‌های خیالی


متهمـ شدن ائتلـاف سعودی به جنایت جنگی در یمن


مصالحه‌ای که صلح نیاورد

بالـا          نشریه انصار ©  |  درباره ما  |  ارتباط با ما  |  پیوندها  |  طراحى و پشتيبانى توسط: شركت شبكه نگاه
استفاده از مطالب اين سايت با ذكر منبع (لينك سايت) مجاز است. فروشگاه اینترنتی نعلبندان